باید تصمیم می گرفتم، دیگر کاری از کسی ساخته نبود و این اراده خدا بود باز
مثل همیشه به انتظار آمدنش سرم را بر گرداندم که او به دنبالم خواهد آمد اما
باز سراب بود ، چشمان پر از اشکم را با دستمالی که پر از عطر او بود پــاک
کردم و رو به سوی آسمان به خدا خیره شدم

برای کسی می نویسم که در درونم زندگی می کند
نپرس زنگها برای چه کسی به صدا در می آیند، آنها برای تو به صدا در می آیند و کاش تو هم دوباره برگردی.
ولی این تمایل همه ی افراد بشر است که فردای آن روز فراموش کنند و به خاطر نیاورند که که طنگها برای که به صدا در آمدند.
با او حرف زدم برخاستم و به سویش رفتم و گفتم من شما را می شناسم و سالهاست که شما را می بینم، برگشت و گفت: تو دیوانه ای ، از او معذرت خواهی کردم چون نمی خواستم او برود. در وجودم احساس کرده بودم که این آدم در زندگی من نقش مهمی ایفا خواهد کرد. خودم را گمگشته احساس می کردم تمام شب را نخوابیدم در آشفتگی عظیمی به سر می بردم تصمیم گرفتم که با همه ی وجودم باشم و به انتظار خود پایان دادم. اما پا در راهی گذاشته بودم که هیچ نمی دانستم و باید زبان او را فرا می گرفتم چون اون لایق بود. من او را برگزیدم چون تمام زندگی من در رویای او خلاصه می شد و به قول پائولو کوئیلو که می گوید: من صدای این خیال را دنبال کرده بودم.
عشق در من متولد شده بود زمانیکه او را شناختم و فهمیدم که چه زیبا و چه دوست داشتنی است بر آورده کردن نیازهای او و آنجا دانستم هیچ چیزی زیبا تر از تلاش برای برآورده کردن نیازهای آدمی دیگر نیست و من نمی توانستم این لذت را با هیچ چیزی دیگر مقایسه کنم.
برآورده کردن هر چه که او می خواهد برایم به عشق بازی با زندگی تبدیل شده بود و تمام شب ها و روزها به فکر لرزاندن درون او بودم و تلاشم را عاشقانه دوست داشتم چون رضایت او دوباره تمام وجودم را می لرزاند و این نهایت زندگی بود که از خدا می خواستم.
ساعت ها نمی خوابیدم و با حود حرف می زدم از برای او می نوشتم تمام راه را می پیمودم ولی قتی به او می رسیدم فقط به او خیره می شدم همه ی عقل و هوشم می رفت در چشمانش و فراموش می کردم هرچه که در ذهنم بود. به خودم می گفتم در مقابل بت خود هستم و بت ها که حرف نمی زنند نهایت هدفم بود دیدن کسی که اسطوره ی زندگی من شده بود و واقعأ آنجا دیکر کلمات زاید بودند.
بعد از مدتی به این فکر می کردم به بدترین و وحشتناک ترین وجه وجود خود رسیده ام خودم را حقیر احساس می کردم، حتی بعضی وقتا انواع احساسات منفی و بد.
خواب دیدم که با کسی حرف می زنم به او گفتم در راهی هستم که بهترین وجه وجودم را مایه گذاشته ام اما به جایی رسیدم که موجودی حقیر و بی ارزش شده ام و او پاسخ داد: این موقتی است و روشنایی به سراغ تو می آید. از آن شب خواستم بی حضور او به آنچه که او می خواسته عمل کنم به امید روزی که باز به دیدارش روم و یکجا همه ی انچه که او را خوشحال خواهد کرد به او هدیه کنم و این زیباتر از همه ی آن روزها خواهد بود.
روزها و شبهایی که او را در کنار خود تصور کنی و از برای او از هر دیوار بلندی که تا کنون حتی جرات نگاه کردن به ان را نداشته ای گذر کنی و برای رسیدن به همه ی آن چیزهایی که مانع رسیدنت بوده اند تلاش کنی و ثابت کنی هر آنچه را که تا کنون فقط در درونت شناخته ای و فقط غرق در افکارت بوده ای
از همین امروز نشان بده به او و همه ی آنانی که تو را محکوم کردند. زیبایی رسیدن را در تلاش بیشتر جستجو کن و بدان که او روزی به تو افتخار خواهد کرد
غرور بر باد رفته ام را دوباره خواهم برگرداند، در این مدت تمام تلاشم فقط در نگاهم خلاصه شده بود و غرق در نگاهت بودم. تو گفته بودی باید تو را اهلی کنم، پس این کار را خواهم کرد و مطمئنم که تو همیشه منتظم خواهی ماند.

باز به سراغ سفیدی کاغذ آمده و اینبار از دلتنگی به ستوه آمده
باز چه در سرش می گذرد و به چه می اندیشد؟
او دلباخته کسی است که شاید تمام زندگی او را شامل می شودو چه بی پروا از عشق خود سخن می گوید با اینکه می داند کسی در این راه کمکش نخواهد کرد با اینکه خود با دست خود همه ی پل ها را از بین برده آیا باز با همه می تواند می تواند به کسی فکر کند که با تمام وجودش دوستش دارد؟
به این فکر می کنم که میلیون ها آدم در این شهر زندگی می کنند و او فقط یکی را می خواهد. به هر دری زده که شاید همه روزهای گذشته را تکرار کند و شاید لحظه ای دوباره بتواند به همه ی آن روزها برگردد. پاکی عشقش می تواند احساس هر کسی را بر انگیزد ولی واقعأ چه می توان کرد چه کمکی از دست چه کسی ساخته است؟
کاش او هم مثل سفیدی کاغذ شنونده ی حرفهای این پسرک بی تاب بود تا می فهمید کسی از برای او چنان بی تاب است که زندگی را به خود سخت کرده و شب و روز فقط دنبال راهی است که برگردد. آیا راهی وجودد دارد؟
ترس از دست دادن در وجود هر انسانی خودنمایی می کند . او هم همیشه از این موضوع حرف زده بود ولی قول داده بود که ان را در وجودش برای همیشه بکشد تا مشکلی به وجود نیاد، همه این اتفاق ها به خاطر وجود همین مشکل بود، اینکه همیشه نگران از دست دادنش بود و این بود که آرامش را از او ربوده بود تا نتواند راهی درست برای برگرداندنش انتخاب کند. ترس نبودنش باعث شده بود که کورکورانه به هردری بزند. رفتاری که باعث شد همه ی آن زیبایی ها به راحتی از ذهنش پاک شود و راهی برای حضور دوباره اش نگذارد.
چه باید بکند؟ او همه چیز را گم کرده چیزی که همیشه ترس از دشت دادنش آسایشش را سلب کرده بود. همه اینها باعث شدند از هم دورتر و دورتر شوند.
آیا راهی دهست که زندگی برایش دوباره جریان پیدا کند؟
آیا باز نشانه ای از زندگی برایش وجود دارد؟
آیا کسی هست که حرفهایش را بشنود و او را زنده کند؟
آیا کسی می داند که او عاشق و دلباخته ی کسی است که در میان تاریکی این شهر گم شده؟